Mirage from the Past

Και τώρα,

όποτε περνάω από κείνο το δρόμο,

λίγο πριν στρίψω στη γωνία,

θ' απλώνω το χέρι ασυναίσθητα,

μήπως και σε κάποιο ετεροχρονισμένα παράλληλο σύμπαν,

αγγίξω τη μορφή σου...

Κι ας ξέρω πως ούτε τότε θα με νιώθεις...

Did you ever wonder why the wind blows cold ?

Με κάθε ανάσα, βγαίνουν οι σκέψεις σαν καπνός και ντουμανιάζει το δωμάτιο... Έχω σβηστεί απ' το χάρτη, ποτέ δεν υπήρξα... Ο χρόνος έγινε ανάμνηση με βλέμμα ειρωνικό, στέκεται στη γωνία και μου ψελλίζει "Θυμάσαι...?". Τον χαζεύω που και που, σα να θέλω να του πω "Δε γαμιέσαι κι εσύ ρε φίλε, ότι θυμάσαι χαίρεσαι...", αλλά θα 'ταν τραγικό να αρχίσω διαλόγους με τύπους σαν κι αυτόν...

Did you ever realize your face is painted on my soul ?

Με το ταβάνι πάλι δεν έχω ενδοιασμούς... Αλλά αρκούμαστε κυρίως στην οπτική επικοινωνία... Με κείνη τη σιωπή της κατανόησης, του οίκτου ή της αδιαφορίας... Μονάχα κάπου στο χάραμα μου μιλάει καμιά φορά, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος... Τότε φαίνεται είναι που βγαίνει το συμπέρασμα της ημέρας... Και είναι πάντα το ίδιο... Διάολε πάντα την ίδια φράση μου λέει... "Κοριτσάκι είσαι μόνη...".

Did you ever wonder why they all have gone away ?

Και τυχαίνει ακριβώς εκείνη τη στιγμή ν' ακούγεται κάποιος θόρυβος απ' το από πάνω ή το δίπλα διαμέρισμα, που να υποδηλώνει άλλον ένα, έστω στιγμιαία, ξύπνιο σαν κι εμένα... "Ακούς ? Δεν είμαι μόνη..." του απαντώ, και με κοιτάει αφήνοντας έναν αναστεναγμό, λες και μόλις επιβεβαίωσα τα λεγόμενα του...

Did you ever realize that nothing changes, everything stays the same ?

Μα είναι μονάχα ένα ταβάνι... Τι να ξέρει κι αυτό...

Σινεμά...

Δεν έχω ξαναδεί ουρανό τόσο άδειο... Το φεγγάρι δεν βγήκε, τα αστέρια δεν άναψαν, το μόνο που λάμπει είναι η καύτρα του καρκίνου που καπνίζω..

Φωνές γύρω παντού... Λόγια για λόγια... Ψιθύρισε μου αν θες να σ' ακούσω... Ή αγκάλιασε τα σιωπηρά σου... Και τα δυο θα μου δείξουν ότι το 'χεις πιάσει το νόημα εδώ πέρα... Μόνο μη φωνάζεις γιατί κανείς δεν σ' ακούει...

Δεν θα σου πω ότι προσπαθώ γιατί θα 'ναι ψέμα. Καμιά φορά το κάνω και το μετανιώνω. Όλο παράπονα ακούω για την ανύπαρκτη ομιλητικότητα μου. Άμα δε μπορείς να καταλάβεις τη σιωπή μου ούτε τις λέξεις μου θα καταλάβεις. Κι όχι δεν σου ζητώ να το κάνεις. Απλά άφησε με... Τι να πω στην τελική...

Μιλώ και γράφω, μια άποψη δεν ακούω, μια διαφωνία κι ένα επιχείρημα, μονάχα τα ερωτηματικά κι οι τίτλοι τους πειράζουν. Κοίτα το ερωτηματικό... "?" Ναι δεν είναι το ελληνικό. Μα μοιάζει με μισή καρδιά που αποζητά το συμπλήρωμα της. Ανόητο ? Σε πιάσανε οι φιλοπατρίες και οι επιμέλειες ? Απαράδεκτο ? Μην τα κοιτάς, μην τα διαβάζεις ! Δε σ' αρέσει η μουσική μου ? Μην την ακούς ! Αφού δεν την νιώθεις... Βαρέθηκα...

Ένα νέο ξεκίνημα. Σου δίνει το χέρι η ζωή και σου συστήνεται απ' την αρχή. Φορτώθηκες άλλον ένα χρόνο απάνω σου, κι ακόμα παιδί νιώθεις. Ακόμα παιδί είσαι. Χάνεται το βλέμμα σου στ' αστέρια και μαγεύεσαι από παραμύθια. Μα τούτο το παιδί είναι πιο μπερδεμένο από ποτέ, ήρθε η ώρα να βρει τον εαυτό του. Κι αλήθεια δεν θα τον βρει σε παρέες καινούριες, ούτε σε λόγια και κοινωνικότητες. Άμα δεν μπορείς να υπάρξεις μέσα σου, δεν θα υπάρξεις μέσα στους άλλους. Πόσα δάκρυα έριξες για τη μοναξιά κι όμως φαντάζει πια μοναδική διέξοδος. Αρχίζεις και καταλαβαίνεις τώρα... Δεν κοιτάς στο χτες, πουθενά δεν θα βγάλει έτσι κι αλλιώς. Άραγε που κοιτάς εαυτέ μου ?

Ρίχνεις και ματιές στο παρελθόν μην το αρνείσαι... Προσπαθείς κάτι γνώριμο ν' αντικρίσεις, κάτι που να μοιάζει ακόμα αληθινό, να το πάρεις αγκαλιά... Ότι σε ρίχνει σε γκρεμούς εσύ τ' αγαπάς... Το συγχωρείς πριν ακόμα σε πληγώσει και μετά σωπαίνεις. Σου λείπει... Τόσο...

Οι θύμισες παιχνίδια παίζουν πονηρά, μην τις κάνεις καταφύγιο, γιατί θα καταλήξεις να θαφτείς μέσα τους... Πάντα μοναχικό ήταν το παιχνίδι με τα χαρτιά σου. Με τις ιδέες και τους παραδείσους που έφτιαχνες στο μυαλό σου. Απλά έμεινες να αναρωτιέσαι τελικά που είναι το νόημα. Να ζεις τη στιγμή ή να ονειρεύεσαι το μέλλον ? Που να ισορροπήσεις ανάμεσα τους. Το πρώτο πάντα κάτι εφήμερο έκρυβε μέσα του και σε τάραζε. Αλλά το δεύτερο είναι τόσο ρευστό και τα όνειρα παρέμειναν ανέγγιχτα...

Λάθη και σωστά δεν ξεχωρίζεις πια... Δεν ξέρεις τι έκανες. Τα δέχεσαι όλα, κι αν έχουν παραμείνει κάποιες αρνήσεις, τις κρύβεις γιατί έτσι έχεις μάθει και μετά φοβάσαι μην σου μείνουν απωθημένα. Πόσο εύκολα μπορεί να γίνει κανείς κάτι που σιχαίνεται. Δεν ξέρω από που κρατιέσαι. Ούτε που πας και τι αναζητάς. Πως κατάφερνες να είχες τόσο καιρό τόσο λάθος εικόνα για τον εαυτό σου. Τώρα πια παρθένο χαρτί στα χέρια και το μελάνι δικό σου. Γράψε τους χαζοστίχους σου, μουτζούρωσε το, σκίσε το ή ασ' το λευκό έτσι μπροστά σου. Σαν εκείνο το λευκό πανί που βλέπεις όταν κλείνεις τα μάτια... Σε ποια αίθουσα παίζονται τα όνειρα ?

Στην Χ...

Ρε κορίτσι, ξέρεις...

Φοβόμουν το όνομα σου...

Φοβόμουν γιατί μόλις συνειδητοποιούσα πως το ένιωθα, πίστευα πως θα φύγει...

Ίσως δεν φοβάμαι πια... Ίσως...

Η μαυροδάφνη μου καίει ευχάριστα το λαιμό, το μπουκάλι κοντεύει να αδειάσει, αλλά νομίζω πως μπορώ να σου γράψω...

Θα ξυπνήσεις μια μέρα σε ένα σπίτι και θα είναι η γιορτή σου. Θα το 'χεις ξεχάσει, μα θα στο θυμίσει ένα μήνυμα στο κινητό... Μετά θα σε πάρει τηλέφωνο ο εκδότης να σου πει πως εγκρίθηκε η στήλη σου στην εφημερίδα... Θα βρεις εισιτήρια μετ' επιστροφής με 45 ευρώ για να ανεβάσεις τους φίλους σου από Ηράκλειο Θεσσαλονίκη να πάτε στη συναυλία, και ενώ ξέρεις πως μάλλον δεν θα μπορέσουν αυτόν τον καιρό, μόνο η ιδέα θα σε γεμίζει χαμόγελο... Κι έτσι απλά θα νιώθεις καλά... Θα πας στη σχολή και θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι ανίκανη να κάνεις νέες παρέες αλλά δεν θα σε νοιάζει...

Θα προσπαθήσεις να κλείσεις μια πληγή... Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να σε πονέσει, ξανά...

Τα λεωφορεία θα είναι γεμάτα και η αγοραφοβία σου έντονη, θα κάνεις τρία χιλιόμετρα με τα πόδια για να πας σπίτι, ακόμα κι αν δεν ξέρεις τη διαδρομή...

Δεν θα 'ναι τρία χιλιόμετρα δρόμος... Μόνο τρία χιλιόμετρα σκέψεις που θα σε τσακίσουν πάλι... Το λίγο του κόσμου... Το "γαμώτο"... Τα "γιατί"... Σιωπή... Θα κλάψεις, θα πέσεις για λίγο στην αγκαλιά του Μορφέα, στον καναπέ... Θα πάρεις σβάρνα τη Βασιλίσσης Όλγας με την φίλη σου... Και θα γελάτε... Θα θέλει να σου αγοράσει δώρο μια νεράιδα, μα εσύ θα προτιμάς το ξωτικό... Από κάπου θα ακουστεί μια μελωδία των Nirvana... Θα θυμηθείς τα λόγια του André Gide που χρησιμοποιούσε ο Kurt...

"It's better to be hated for what you are, than to be loved for something you are not"...

Η φίλη σου θα σου πει ότι έχεις ένα ελάττωμα... Βλέπεις, λέει, τα πράγματα εντελώς διαφορετικά... Είσαι στον κόσμο σου... Και εσύ δεν θα το θεωρείς ελάττωμα, όταν ο αληθινός κόσμος είναι τόσο δήθεν... Τόσο μικρός... Αλλά για να βρίσκεται απάνω σου, ελάττωμα θα είναι...

Ίσως μια αληθινή μοναξιά να είναι καλύτερη από ένα κάλπικο μαζί...

Ίσως έτσι σταματήσεις να ερωτεύεσαι ιδέες...

(Σε μένα μιλώ, μην ακούς...)

Στην ορχιδέα έχουν μείνει όλα κι όλα πέντε άνθη. Όταν βρίσκω κανένα μαραμένο στο πάτωμα δεν μου κάνει καρδιά να το πετάξω...

Ο ιβίσκος δεν ανθίζει πια...

Έπιασε κρύο μα αρνούμαι να αποχωριστώ τα κοντομάνικα. Περιμένω να έρθει Νοέμβρης, όπως στο νησί...

Μ' αρέσει όταν με ρωτάνε στο δρόμο και απαντώ "Δεν είμαι από δω"...

Έφτιαξα το πρόγραμμα της σχολής, χρωματιστό, κάθε μάθημα κι άλλο χρώμα...

Τις προάλλες καθόμουν στο αμφιθέατρο, πήγα να βγάλω το τηλέφωνο απ' την τσάντα μου και κατά λάθος πετάχτηκαν κάτι μαντηλάκια της aegean πάνω στο έδρανο. Η κοπέλα δίπλα μου χασκογέλασε. Μετά από λίγο μου είπε πως νόμιζε ότι ήταν προφυλακτικά... Δεν ξέρω γιατί αλλά η σκέψη με χάλασε...

Το μπουκάλι άδειασε και έχω αρχίσει να σου γράφω μαλακίες...

Υ.Γ. Θα έγραφα και καληνύχτα, αλλά μετά σκέφτομαι πάλι το όνομα σου και δεν θέλω να πω ούτε καληνύχτα, ούτε κάτι άλλο που υποδηλώνει αποχωρισμό...

Ίσως "όνειρα γλυκά"... Τουλάχιστον η Χαρά να ονειρεύεται...

Within the walls of my mind... Alone...

Μαζεύεις τις μέρες σαν τις νεκρές λευκές σου ορχιδέες απ' το πάτωμα... Τριγυρνάς έξω και κάνεις κι εσύ πως γελάς για να ταιριάζεις στο μοτίβο... Κι εκείνα τα δάκρυα που δεν έχουν το κουράγιο να τρέξουν απ' τα μάτια σου, δεν είναι επειδή χάθηκες μονάχη τα μεσάνυχτα στη μεγάλη πόλη... Μάλλον επειδή χάθηκες στο δρόμο προς τις υποσχέσεις... Δεν ήσουν και ποτέ ιδιαίτερα έξυπνη... Μα δεν φταίει αυτό, φταίνε όλα τα άλλα που δεν είσαι...
Γίναν οι άνθρωποι αγάλματα κι η κάθε ανάσα τους ομίχλη να θολώνει ότι υπάρχει γύρω... Από εδώ δεν φαίνονται τα αστέρια στον ουρανό, και το φεγγάρι χάνεται πίσω απ' το γκρίζο... Σφιχταγκαλιάζεις την ηλίθια μιζέρια σου και σωπαίνεις... Πάντα αυτή ήσουν, δειλή... Ψελλίζεις την οδό σε έναν περαστικό κι εκείνος απορρημένος σε καθοδηγεί... Δεν τον άκους... Δεν είναι αυτός ο δρόμος που έχασες... Ο εαυτός σου είναι που χάνεις... Τελικά φτάνεις εκεί που ονομάζεις τώρα σπίτι σου... Τι κι αν είναι αργά, κλείνεις την πόρτα δυνατά σε μια προσπάθεια να ραγίσεις λίγο την σιωπή... Μην κοιτάς στον καθρέφτη, δεν είσαι εσύ, ούτε που σε αναγνωρίζεις πια εκεί μέσα...
Ησυχία, λοιπόν... Απόψε θα τυλίξεις τους φόβους σου με απάθεια για να βουτήξεις αύριο στο κενό... Απόψε θα κλείσεις τα μάτια σου αμέσως...
Κι αύριο, μάτια μου, χάσου ξανά...
Και τούτη τη φορά μην προσπαθήσεις να ξαναβρείς το δρόμο...

Μην σπάσεις την κλεψύδρα... Σε παρακαλώ...

Καθόμουν στη γωνιά μου. Σιωπηλά. Χάζευα μια κλεψύδρα να παραδίδει τις στάχτες της στην αγκαλιά του χτες... Μερικές φορές αυτό το μικρό πραγματάκι μου θυμίζει την καρδιά. Ίσως την δική μου. Ίσως... Έτσι εύθραυστη, να μετρά χρόνους, να περιμένει, να υπομένει, ραγισμένη σε μικρούς ασήμαντους κόκκους σκόνης, που και που συντροφιά με μια σταγόνα υγρασίας, σα δάρκυ που κανείς δεν προσέχει... Ίσως να αγαπά, ίσως...
Το βλέμμα κολλημένο πάνω της. Μην γελιέσαι, ότι ρέει μέσα της δε μετρά το χρόνο, τα συναισθήματα μετρά, ίσως και τις σκέψεις. Κι αν δεν αγαπά ? Όποιος αγαπά κρίνει ? Σε κρίνω ? Κάνω ότι κάνουν όλοι οι άλλοι κι εγώ ? Μα δεν ξέρω τι κάνω... Δεν ξέρω... Δεν πρόφτασα να καταλάβω...
Βρήκα ένα παραμύθι. Ένα ακόμη. Δεν είσαι εδώ πια για να σου το διηγηθώ. Ακόμη κι όταν ήσουν, με έκανες να νιώθω πως είσαι χιλιόμετρα μακριά μερικές φορές. Κι ας καθόσουν δίπλα μου ακριβώς... Ίσως μιλά για σένα... Ίσως για ένα παιδί...

"Όταν μεγάλωσε ο πατέρας του του είπε:
« Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεώμενος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»
«Μα δεν ξέρω να πετάω» απάντησε ο γιος.
«Σωστά…» είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.
«Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις».
Ο γιος αμφέβαλλε.
«Κι αν πέσω;»
«Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια» αποκρίθηκε ο πατέρας.
Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.
Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:
«Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος… Για ποιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχει να πετάξεις;»
Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:
«Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό, βρε παιδί μου;…»
Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος. Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.
«Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.»
«Παιδί μου» είπε ο πατέρας, «για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.
Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.
Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα...»"

Χ.Μ.

Μια χούφτα απ' τη σκόνη μου για σένα...
Κι ας είναι όλη δική σου...
Δεν είναι αστρόσκονη, ούτε μαγική, ούτε τίποτα σπουδαίο...
Μα αυτό έχω μονάχα...

Όλα είναι αλλού κι όλα για λίγο... Όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ...

Τώρα μπορώ και λέω "Δεν με νοιάζει... "

Κι αφήνω μια παράκληση για άγνωστο παραλήπτη...