Σινεμά...

Δεν έχω ξαναδεί ουρανό τόσο άδειο... Το φεγγάρι δεν βγήκε, τα αστέρια δεν άναψαν, το μόνο που λάμπει είναι η καύτρα του καρκίνου που καπνίζω..

Φωνές γύρω παντού... Λόγια για λόγια... Ψιθύρισε μου αν θες να σ' ακούσω... Ή αγκάλιασε τα σιωπηρά σου... Και τα δυο θα μου δείξουν ότι το 'χεις πιάσει το νόημα εδώ πέρα... Μόνο μη φωνάζεις γιατί κανείς δεν σ' ακούει...

Δεν θα σου πω ότι προσπαθώ γιατί θα 'ναι ψέμα. Καμιά φορά το κάνω και το μετανιώνω. Όλο παράπονα ακούω για την ανύπαρκτη ομιλητικότητα μου. Άμα δε μπορείς να καταλάβεις τη σιωπή μου ούτε τις λέξεις μου θα καταλάβεις. Κι όχι δεν σου ζητώ να το κάνεις. Απλά άφησε με... Τι να πω στην τελική...

Μιλώ και γράφω, μια άποψη δεν ακούω, μια διαφωνία κι ένα επιχείρημα, μονάχα τα ερωτηματικά κι οι τίτλοι τους πειράζουν. Κοίτα το ερωτηματικό... "?" Ναι δεν είναι το ελληνικό. Μα μοιάζει με μισή καρδιά που αποζητά το συμπλήρωμα της. Ανόητο ? Σε πιάσανε οι φιλοπατρίες και οι επιμέλειες ? Απαράδεκτο ? Μην τα κοιτάς, μην τα διαβάζεις ! Δε σ' αρέσει η μουσική μου ? Μην την ακούς ! Αφού δεν την νιώθεις... Βαρέθηκα...

Ένα νέο ξεκίνημα. Σου δίνει το χέρι η ζωή και σου συστήνεται απ' την αρχή. Φορτώθηκες άλλον ένα χρόνο απάνω σου, κι ακόμα παιδί νιώθεις. Ακόμα παιδί είσαι. Χάνεται το βλέμμα σου στ' αστέρια και μαγεύεσαι από παραμύθια. Μα τούτο το παιδί είναι πιο μπερδεμένο από ποτέ, ήρθε η ώρα να βρει τον εαυτό του. Κι αλήθεια δεν θα τον βρει σε παρέες καινούριες, ούτε σε λόγια και κοινωνικότητες. Άμα δεν μπορείς να υπάρξεις μέσα σου, δεν θα υπάρξεις μέσα στους άλλους. Πόσα δάκρυα έριξες για τη μοναξιά κι όμως φαντάζει πια μοναδική διέξοδος. Αρχίζεις και καταλαβαίνεις τώρα... Δεν κοιτάς στο χτες, πουθενά δεν θα βγάλει έτσι κι αλλιώς. Άραγε που κοιτάς εαυτέ μου ?

Ρίχνεις και ματιές στο παρελθόν μην το αρνείσαι... Προσπαθείς κάτι γνώριμο ν' αντικρίσεις, κάτι που να μοιάζει ακόμα αληθινό, να το πάρεις αγκαλιά... Ότι σε ρίχνει σε γκρεμούς εσύ τ' αγαπάς... Το συγχωρείς πριν ακόμα σε πληγώσει και μετά σωπαίνεις. Σου λείπει... Τόσο...

Οι θύμισες παιχνίδια παίζουν πονηρά, μην τις κάνεις καταφύγιο, γιατί θα καταλήξεις να θαφτείς μέσα τους... Πάντα μοναχικό ήταν το παιχνίδι με τα χαρτιά σου. Με τις ιδέες και τους παραδείσους που έφτιαχνες στο μυαλό σου. Απλά έμεινες να αναρωτιέσαι τελικά που είναι το νόημα. Να ζεις τη στιγμή ή να ονειρεύεσαι το μέλλον ? Που να ισορροπήσεις ανάμεσα τους. Το πρώτο πάντα κάτι εφήμερο έκρυβε μέσα του και σε τάραζε. Αλλά το δεύτερο είναι τόσο ρευστό και τα όνειρα παρέμειναν ανέγγιχτα...

Λάθη και σωστά δεν ξεχωρίζεις πια... Δεν ξέρεις τι έκανες. Τα δέχεσαι όλα, κι αν έχουν παραμείνει κάποιες αρνήσεις, τις κρύβεις γιατί έτσι έχεις μάθει και μετά φοβάσαι μην σου μείνουν απωθημένα. Πόσο εύκολα μπορεί να γίνει κανείς κάτι που σιχαίνεται. Δεν ξέρω από που κρατιέσαι. Ούτε που πας και τι αναζητάς. Πως κατάφερνες να είχες τόσο καιρό τόσο λάθος εικόνα για τον εαυτό σου. Τώρα πια παρθένο χαρτί στα χέρια και το μελάνι δικό σου. Γράψε τους χαζοστίχους σου, μουτζούρωσε το, σκίσε το ή ασ' το λευκό έτσι μπροστά σου. Σαν εκείνο το λευκό πανί που βλέπεις όταν κλείνεις τα μάτια... Σε ποια αίθουσα παίζονται τα όνειρα ?

_

Στην Χ...

Ρε κορίτσι, ξέρεις...

Φοβόμουν το όνομα σου...

Φοβόμουν γιατί μόλις συνειδητοποιούσα πως το ένιωθα, πίστευα πως θα φύγει...

Ίσως δεν φοβάμαι πια... Ίσως...

Η μαυροδάφνη μου καίει ευχάριστα το λαιμό, το μπουκάλι κοντεύει να αδειάσει, αλλά νομίζω πως μπορώ να σου γράψω...

Θα ξυπνήσεις μια μέρα σε ένα σπίτι και θα είναι η γιορτή σου. Θα το 'χεις ξεχάσει, μα θα στο θυμίσει ένα μήνυμα στο κινητό... Μετά θα σε πάρει τηλέφωνο ο εκδότης να σου πει πως εγκρίθηκε η στήλη σου στην εφημερίδα... Θα βρεις εισιτήρια μετ' επιστροφής με 45 ευρώ για να ανεβάσεις τους φίλους σου από Ηράκλειο Θεσσαλονίκη να πάτε στη συναυλία, και ενώ ξέρεις πως μάλλον δεν θα μπορέσουν αυτόν τον καιρό, μόνο η ιδέα θα σε γεμίζει χαμόγελο... Κι έτσι απλά θα νιώθεις καλά... Θα πας στη σχολή και θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι ανίκανη να κάνεις νέες παρέες αλλά δεν θα σε νοιάζει...

Θα προσπαθήσεις να κλείσεις μια πληγή... Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να σε πονέσει, ξανά...

Τα λεωφορεία θα είναι γεμάτα και η αγοραφοβία σου έντονη, θα κάνεις τρία χιλιόμετρα με τα πόδια για να πας σπίτι, ακόμα κι αν δεν ξέρεις τη διαδρομή...

Δεν θα 'ναι τρία χιλιόμετρα δρόμος... Μόνο τρία χιλιόμετρα σκέψεις που θα σε τσακίσουν πάλι... Το λίγο του κόσμου... Το "γαμώτο"... Τα "γιατί"... Σιωπή... Θα κλάψεις, θα πέσεις για λίγο στην αγκαλιά του Μορφέα, στον καναπέ... Θα πάρεις σβάρνα τη Βασιλίσσης Όλγας με την φίλη σου... Και θα γελάτε... Θα θέλει να σου αγοράσει δώρο μια νεράιδα, μα εσύ θα προτιμάς το ξωτικό... Από κάπου θα ακουστεί μια μελωδία των Nirvana... Θα θυμηθείς τα λόγια του André Gide που χρησιμοποιούσε ο Kurt...

"It's better to be hated for what you are, than to be loved for something you are not"...

Η φίλη σου θα σου πει ότι έχεις ένα ελάττωμα... Βλέπεις, λέει, τα πράγματα εντελώς διαφορετικά... Είσαι στον κόσμο σου... Και εσύ δεν θα το θεωρείς ελάττωμα, όταν ο αληθινός κόσμος είναι τόσο δήθεν... Τόσο μικρός... Αλλά για να βρίσκεται απάνω σου, ελάττωμα θα είναι...

Ίσως μια αληθινή μοναξιά να είναι καλύτερη από ένα κάλπικο μαζί...

Ίσως έτσι σταματήσεις να ερωτεύεσαι ιδέες...

(Σε μένα μιλώ, μην ακούς...)

Στην ορχιδέα έχουν μείνει όλα κι όλα πέντε άνθη. Όταν βρίσκω κανένα μαραμένο στο πάτωμα δεν μου κάνει καρδιά να το πετάξω...

Ο ιβίσκος δεν ανθίζει πια...

Έπιασε κρύο μα αρνούμαι να αποχωριστώ τα κοντομάνικα. Περιμένω να έρθει Νοέμβρης, όπως στο νησί...

Μ' αρέσει όταν με ρωτάνε στο δρόμο και απαντώ "Δεν είμαι από δω"...

Έφτιαξα το πρόγραμμα της σχολής, χρωματιστό, κάθε μάθημα κι άλλο χρώμα...

Τις προάλλες καθόμουν στο αμφιθέατρο, πήγα να βγάλω το τηλέφωνο απ' την τσάντα μου και κατά λάθος πετάχτηκαν κάτι μαντηλάκια της aegean πάνω στο έδρανο. Η κοπέλα δίπλα μου χασκογέλασε. Μετά από λίγο μου είπε πως νόμιζε ότι ήταν προφυλακτικά... Δεν ξέρω γιατί αλλά η σκέψη με χάλασε...

Το μπουκάλι άδειασε και έχω αρχίσει να σου γράφω μαλακίες...

Υ.Γ. Θα έγραφα και καληνύχτα, αλλά μετά σκέφτομαι πάλι το όνομα σου και δεν θέλω να πω ούτε καληνύχτα, ούτε κάτι άλλο που υποδηλώνει αποχωρισμό...

Ίσως "όνειρα γλυκά"... Τουλάχιστον η Χαρά να ονειρεύεται...

Within the walls of my mind... Alone...

Μαζεύεις τις μέρες σαν τις νεκρές λευκές σου ορχιδέες απ' το πάτωμα... Τριγυρνάς έξω και κάνεις κι εσύ πως γελάς για να ταιριάζεις στο μοτίβο... Κι εκείνα τα δάκρυα που δεν έχουν το κουράγιο να τρέξουν απ' τα μάτια σου, δεν είναι επειδή χάθηκες μονάχη τα μεσάνυχτα στη μεγάλη πόλη... Μάλλον επειδή χάθηκες στο δρόμο προς τις υποσχέσεις... Δεν ήσουν και ποτέ ιδιαίτερα έξυπνη... Μα δεν φταίει αυτό, φταίνε όλα τα άλλα που δεν είσαι...
Γίναν οι άνθρωποι αγάλματα κι η κάθε ανάσα τους ομίχλη να θολώνει ότι υπάρχει γύρω... Από εδώ δεν φαίνονται τα αστέρια στον ουρανό, και το φεγγάρι χάνεται πίσω απ' το γκρίζο... Σφιχταγκαλιάζεις την ηλίθια μιζέρια σου και σωπαίνεις... Πάντα αυτή ήσουν, δειλή... Ψελλίζεις την οδό σε έναν περαστικό κι εκείνος απορρημένος σε καθοδηγεί... Δεν τον άκους... Δεν είναι αυτός ο δρόμος που έχασες... Ο εαυτός σου είναι που χάνεις... Τελικά φτάνεις εκεί που ονομάζεις τώρα σπίτι σου... Τι κι αν είναι αργά, κλείνεις την πόρτα δυνατά σε μια προσπάθεια να ραγίσεις λίγο την σιωπή... Μην κοιτάς στον καθρέφτη, δεν είσαι εσύ, ούτε που σε αναγνωρίζεις πια εκεί μέσα...
Ησυχία, λοιπόν... Απόψε θα τυλίξεις τους φόβους σου με απάθεια για να βουτήξεις αύριο στο κενό... Απόψε θα κλείσεις τα μάτια σου αμέσως...
Κι αύριο, μάτια μου, χάσου ξανά...
Και τούτη τη φορά μην προσπαθήσεις να ξαναβρείς το δρόμο...

Μην σπάσεις την κλεψύδρα... Σε παρακαλώ...

Καθόμουν στη γωνιά μου. Σιωπηλά. Χάζευα μια κλεψύδρα να παραδίδει τις στάχτες της στην αγκαλιά του χτες... Μερικές φορές αυτό το μικρό πραγματάκι μου θυμίζει την καρδιά. Ίσως την δική μου. Ίσως... Έτσι εύθραυστη, να μετρά χρόνους, να περιμένει, να υπομένει, ραγισμένη σε μικρούς ασήμαντους κόκκους σκόνης, που και που συντροφιά με μια σταγόνα υγρασίας, σα δάρκυ που κανείς δεν προσέχει... Ίσως να αγαπά, ίσως...
Το βλέμμα κολλημένο πάνω της. Μην γελιέσαι, ότι ρέει μέσα της δε μετρά το χρόνο, τα συναισθήματα μετρά, ίσως και τις σκέψεις. Κι αν δεν αγαπά ? Όποιος αγαπά κρίνει ? Σε κρίνω ? Κάνω ότι κάνουν όλοι οι άλλοι κι εγώ ? Μα δεν ξέρω τι κάνω... Δεν ξέρω... Δεν πρόφτασα να καταλάβω...
Βρήκα ένα παραμύθι. Ένα ακόμη. Δεν είσαι εδώ πια για να σου το διηγηθώ. Ακόμη κι όταν ήσουν, με έκανες να νιώθω πως είσαι χιλιόμετρα μακριά μερικές φορές. Κι ας καθόσουν δίπλα μου ακριβώς... Ίσως μιλά για σένα... Ίσως για ένα παιδί...

"Όταν μεγάλωσε ο πατέρας του του είπε:
« Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεώμενος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»
«Μα δεν ξέρω να πετάω» απάντησε ο γιος.
«Σωστά…» είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.
«Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις».
Ο γιος αμφέβαλλε.
«Κι αν πέσω;»
«Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια» αποκρίθηκε ο πατέρας.
Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.
Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:
«Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος… Για ποιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχει να πετάξεις;»
Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:
«Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό, βρε παιδί μου;…»
Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος. Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.
«Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.»
«Παιδί μου» είπε ο πατέρας, «για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.
Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.
Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα...»"

Χ.Μ.

Μια χούφτα απ' τη σκόνη μου για σένα...
Κι ας είναι όλη δική σου...
Δεν είναι αστρόσκονη, ούτε μαγική, ούτε τίποτα σπουδαίο...
Μα αυτό έχω μονάχα...

Όλα είναι αλλού κι όλα για λίγο... Όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ...

Τώρα μπορώ και λέω "Δεν με νοιάζει... "

Κι αφήνω μια παράκληση για άγνωστο παραλήπτη...

Λίγο πριν το τέλος...

.
-Σβήνουν τ' αστέρια ?

-Αν δεν άναψαν ποτέ..

-Αυτά που άναψαν σβήνουν ?

-Ίσως.. Αναλόγως..

Ποιος τα κρατά αναμμένα..

Κάθομαι και περιμένω στη σιωπή... Αν μπορεί κάτι να βγει... Αν έχει κάτι να μου πει... Μια φωνή... Οτιδήποτε. Τίποτα... Και που είμαι εδώ, και που δεν είμαι, το ίδιο πράγμα. Καλοκαίρι έξω, χειμώνας μέσα. Ότι κι αν πω, όσα κι αν πω χαμένα πάνε... Πληγώνονται οι λέξεις και τα συναισθήματα. Και πάλι σωπαίνουν. Όλα...
Χαζεύω τ' Αστέρι μου απ' τα χαμηλά μου. Τελικά είναι τόσο μακριά που δεν ακούω ούτε τις πνοές του. Κι όταν το συνειδητοποιώ σκύβω το κεφάλι και δεν θέλω καθόλου να το βλέπω. Ούτε κι εκείνο θέλει...
Πως να πεις τ' ανείπωτα... Στο τίποτα... Πως ν' αγκαλιάσεις ένα όνειρο, ένα απ' αυτά που τα βλέπεις με ανοιχτά μάτια, για να το προστατέψεις. Έκανες το λάθος να το ονειρευτείς... Δέξου και την πιθανότητα να γευτείς το χαμό του... Έχουν και τα όνειρα υποχρεωτικά πεδία ?
Οι ώρες περνούν, σα μικρά παιδιά τρέχουν στην αγκαλιά του παρελθόντος, όπως κάποτε έτρεχες κι εσύ σε μένα. Σα μικρό παιδί...
Ξέρεις... Δεν αξίζω τα φτερά. Αν δεν μπορώ να σ' αγκαλιάζω με αυτά, ειν' άχρηστα. Δεν έχεις καταλάβει... Ούτε κι εγώ. Αλλά ήθελα πάντα να είμαι εδώ. Εδώ. Όχι εκεί. Εκεί που μετράω τις ώρες και κάθε μία με γερνάει σα να 'ταν χρόνος. Εκεί που η ευτυχία μου ακούγεται πια αστεία σαν λέξη. Εδώ...
Εδώ που την δεύτερη σου ευκαιρία θα την χαράμιζες για αγάπη, όχι για εκδίκηση. Αν πιστεύεις ακόμα σ' αυτήν, βαθειά μέσα σου... Αν...
Εδώ που δεν θα ευχόσουν για μια πέτρινη καρδιά, αλλά για κάτι αληθινό...
Που θα έβλεπες αυτό που είσαι, θα τ' αγαπούσες, και δεν θα προσπαθούσα τόσο πολύ να σου μάθω την αλήθεια σου. Δεν είν' η αντανάκλαση που βλέπω. Άκουσε με. Την είδα κι αυτή. Την ξεχώρισα...
Αλλά, αν θυμάσαι, κάποτε είχες καθήσει πλάι μου. Κι είχα δει τ' Αστέρι μου από κοντά. Αγκάλιασα τη λάμψη και το σκοτάδι του. Προσπάθησα. Προσπαθώ. Το θέλησα. Το θέλω. Είδα. Ξέρω τι είδα. Το αληθινό σου είναι τόσο φτιαγμένο απ' όνειρο και λευκό.
Και δεν λέω αστεία, δε γελάω, έχω καιρό να γελάσω...
Πφφ πάλι γράφω... Και τι σημασία έχει μου λες ότι λέω...
Αφού έτσι κι αλλιώς...
Είναι απλά συναισθήματα.
Είναι απλά μουσική.
Είναι απλά λόγια.
Κι εγώ χειρότερη από κάθε προσδοκία...

"Όποιος μισεί κι όποιος αγαπά μένει μόνος..."

Eίχα πει πως θ' αλλάξω... Kι όσο αλλάζω σου μοιάζω...

Ακουμπάω στα πόδια μου το σχεδιαστήριο... Το παράλληλο μου έχει κάποιο πρόβλημα με το οποίο δεν κάνω τον κόπο να ασχοληθώ... Πρέπει να τελειώσω για αύριο την εργασία του αρχιτεκτονικού αλλά αμφιβάλλω αν θα το κάνω τελικά... Κάθομαι στην αυλή, παρέα με τραγούδια της Μποφίλιου, δεν αντέχω μέσα... Το δέρμα μου κοκκίνισε απ' τον ήλιο... Ο αέρας τελειώνει... Η σκέψη μου χάνεται και δεν νιώθω καλά...
Κι αναρωτιέμαι γιατί μου συμβαίνει τόσο συχνά αυτό...
Αναρωτιέμαι αν έχω πάθει εγώ κάτι ή όλοι οι υπόλοιποι... Νιώθω ότι κουράζω τους ανθρώπους... Ίσως με βαρέθηκαν... Ίσως είναι λογικό... Ίσως και να το περίμενα να συμβεί κάποια στιγμή...
Κάνω ένα παράπονο στην Λ. αλλά αδιαφορεί... Και σωπαίνω... Προσπαθώ να κανονίσω κάτι με την Σ. για το οποίο έχουμε συμφωνήσει από καιρό αλλά τελικά είναι "κλεισμένη"... Και σωπαίνω...
Έχω χαθεί με τους δικούς μου φίλους και να βγαίνω με παρέες αταίριαστες... Εμείς που περιμέναμε πως και πως το καλοκαίρι...
Να ήξερα τι κάνω λάθος...
Σκέφτομαι συνεχώς γιατί είμαι έτσι με τους ανθρώπους... Γιατί συνεχώς φοβάμαι και ντρέπομαι... Γιατί όταν βγαίνουμε δεν μπορώ να κοιτάξω κανέναν στο πρόσωπο, κι αν το κάνω θα είναι για μια φευγαλέα στιγμή μονάχα, και μετά το βλέμμα μου απομακρύνεται, συνήθως παίρνοντας μια κλίση προς το δάπεδο... Γιατί δυσκολεύομαι να περάσω καλά έξω, και πρέπει με υπόδειξη της εκάστοτε παρέας, να χαμογελάω με έναν κάλπικο τρόπο, που με κάνει να θέλω να βγω απ' το σώμα μου και να με μουτζώσω... Γιατί μου είναι τόσο σπάνιο να βρω κάποιον να ταιριάξω...
Θα θελα μια φορά να πάω να κάτσω κάπου και να μην χρειάζεται να κάνω κάτι για τους άλλους, αλλά να χαμογελάσω αν θέλω, να είμαι στεναχωρημένη αν θέλω, να πιω όσο θέλω, να μιλάω μόνο όταν θέλω, να ακούσω τη μουσική που θέλω... Ποιος λογαριάζει τα "θέλω"...
Θυμάμαι στίχους των FF.C... Εκφράζουν τη στιγμή... Τις στιγμές... Είναι πολλές οι στιγμές που νιώθω έτσι...
"Και αν κάτσω πάλι για να γράψω και νοσταλγίσω τα παλιά...
Μήπως πρόκειται τώρα κάτι να αλλάξει ή μήπως εγώ θα νιώσω διαφορετικά...
Ή μήπως αύριο ξυπνήσω και όλα θα μου φαντάζουν φωτεινά...
Μήπως θα 'χει φύγει μακριά το γκρίζο, μήπως οι φίλοι μου θα 'ναι πιο κοντά...
Ή μήπως η χαρά είναι φτιαγμένη από άγνωστα σε μένα υλικά...
και η ψυχή μου ακόμα περιμένει να βρει σ' αυτό το κόσμο γιατρειά...
Ή μήπως εγώ πρέπει να αλλάξω επιτέλους, να δω τα πράγματα αλλιώς...
Αφού η ζωή είναι ταξίδι μα άγνωστος ο προορισμός..."
Και δεν ειν' η χαρά φτιαγμένη από άγνωστα υλικά... Υπήρξα χαρούμενη μεν... Αφελώς δε... Η μετέπειτα επίγνωση μου έφερε την απόγνωση...
Έγινα ματαιόδοξη γι' άλλη μια φορά...
Δεν περιμένω τίποτα...
Απλά ήθελα κάπου να γράψω...
Και το χαρτί το φοβάμαι πια...


"Και αν είπα λόγια πολλά... Για να ξεφύγω ξανά...
Φταίει αυτή η βραδιά... Και η βροχή που ξεσπά...
Γίνεται ποτάμι κυλά... Στις πόλεις μες στα στενά...
Και 'γω κόντρα στο ρεύμα... Και στα θολά του νερά..."



Κι αν η μοναξιά είναι ευθέως ανάλογη του αριθμού των ημερησίων αναρτήσεων...
Θα έπρεπε να γράφω τρεις φορές τη μέρα...